ūüá≥ūüáī Eit prinsipielt krav om ei vilk√•rslaus grunninntekt

[thormothr]
15.07.2021

Til Kongeriket Noreg
v/ Noregs regjering
v/ Arbeids- og sosialdepartementet
v/ NAV


Eit prinsipielt krav om ei vilkårslaus grunninntekt.


Eg √łnsker √• hevde retten til √• motta min br√łkdel av verdien fr√• bruk/uttak av knappe naturressursar i
Noreg - retten til å motta ei vilkårslaus grunninntekt frå grunnrenta.

Ved å hevde min eigen rett til ei vilkårslaus grunninntekt hevdar eg samtidig retten for alle nordmenn
til √• motta ei vilk√•rslaus grunninntekt (som ei minste overf√łring fr√• staten).

Eg f√łreset:

  • at naturen i Noreg tilh√łyrer nordmenn i fellesskap.
  • at Kongeriket Noreg er ein organisasjon av og for nordmenn.
  • at Kongeriket Noreg forvaltar eigarskapet av knappe naturressursar p√• vegne av nordmenn.
  • at nordmenn er likeverdige innanfor den norske stat. - at verdien av knappe naturressursar tilh√łyrer kvar nordmann p√• lik linje.
  • at form√•let til Kongeriket Noreg er √• reflektere interessene til nordmenn.

Eg påpeiker at organisasjonen Kongeriket Noreg kun har legitimitet om den reelt representerer
eigarskapet og forvaltinga av norske naturressursar på vegne av alle nordmenn. I motsett fall er
Kongeriket Norge ein organisasjon som i praksis eksisterer for at enkelte skal kunne grave til seg
ressursar på bekostning av andre.

Kor kjem statens inntekter frå?
Ein kan dele brorparten av statens inntekter inn i 3 kategoriar:

  • grunnrenta (verdien av bruk/uttak av naturressursar)
  • forbruksskatt (meirverdiavgift, eingongsavgift p√• bil, osv.)
  • inntektsskatt (skatt p√• l√łnningar, gevinst, utbytte)

Eit arbeid er nokon si åtferd, og å skattlegge nokon si positive åtferd* betyr at du eig åtferda deira,
som er slaveri (pluss at du hemmar åtferda). Ein har ikkje ein naturleg rett på verdien av andre si
åtferd, og det er ein djupt umoralsk praksis av staten å hente midlar gjennom inntektsskatt (merk at
dette ikkje gjeld offentlege tilsette, sterkt subsidierte private selskap, eller anna inntekt med opphav i
statlege midlar ‚Äď n√•r staten hentar inn skatt fr√• midlar den nettopp har delt ut, so er dette som
triksing med tal å rekne, og ikkje reell skattlegging av arbeid).

Forbruksskatt kan til ein viss grad forsvarast. Det er staten som tilbyr ein marknad der vi trygt og
effektivt kan bytte varer, tenester og id√©ar. Og forbruket v√•rt brukar energi og belastar ofte milj√łet.

Grunnrenta er den ideelle måten for staten å hente inntekter, fordi ingen har skapt naturen og den
derfor er naturleg √• dele. Og gitt at nordmenn er likeverdige innanfor staten so b√łr kvar nordmann
ha lik rett til verdien av dei knappe ressursane i norsk natur.

*positiv åtferd - åtferd som ikkje har betydelege negative konsekvensar for andre

Kor stor er grunnrenta i Noreg?
I mitt grove estimat er grunnrenta i Noreg verdt i overkant av 1.000 mrd. NOK årleg. Eksportert
petroleum, pluss vasskrafta, er i seinare tid verdt over 700 mrd. NOK årleg (dette er ikkje profitt, so ein
del av summen m√• n√łdvendigvis g√• til ¬ęinfrastrukturen¬Ľ den kjem fr√•). I tillegg kjem bruk/uttak av
andre ressursar som metallar, fisk og skog, samt avkastning på oljefondet. Det er derfor ikkje
vanskeleg √• f√łrestille seg at grunnrenta kan ha ein so h√łg verdi som 1.080 NOK √•rleg, som delt p√• 5,4
mill. norske statsborgarar utgjer 200.000 NOK.

Om ein legg til konservative 300 mrd. NOK frå diverse forbruksskatt (som alle privatpersonar betalar
n√•r dei kj√łper varer og tenester, og som reduserer verdien av ei potensiell grunninntekt) so kjem ein
glatt opp i bel√łpet 240.000 NOK per statsborgar.

Til samanlikning opplyser SSB.no at staten brukte 1.951 mrd. NOK i 2020, som er 360.000 NOK per
statsborgar (pga. overf√łring til/avkastning p√• oljefondet, so er statens samla inntekter noko h√łgare
enn utgiftene). Ein kan derfor sj√• at grunnrenta og ymse forbruksskatt ‚Äď som h√łvesvis naturleg og
forsvarleg tilh√łyrer oss alle ‚Äď kan utgjere om lag 2/3 av statens inntekter, og i eit prinsipielt krav om ei
vilkårslaus grunninntekt er det desse midlane som må leggast til grunn.

For at grunnrenta skal tilh√łyre alle, so m√• den tilfalle alle.
Vi menneskeapar har ei rekke fysiske og sjelelege behov som varierer frå person til person (subjektive
behov). Eg kan ikkje bestemme kva dine behov er, og du kan ikkje bestemme kva mine behov er.
Kun eg kan kjenne og reflektere mine behov, og kun du kan kjenne og reflektere dine behov.

Likevel har vi eit felles behov for at staten institusjonaliserer ein marknad der vi trygt og effektivt kan
bytte varer, tenester og idéar (for å dekke våre subjektive behov). Det gir derfor meining at ein del
av grunnrenta vert brukt til å tilby grunnleggande infrastruktur som gir kvar av oss tilnærma lik verdi.
Ein kan derimot ikkje leve av at det aleine eksisterer vegar, kraftlinjer og eit rettsvesen. I eit
samfunn med ein moderne markeds√łkonomi, der areal og naturressursar allereie er oppdelt og
okkupert, so må ein være i stand til å bytte til seg ei rekke varer og tenester.

Men om nordmenn har lav eller inga inntekt, so gjeld i dag ‚Äúarbeidslinja‚ÄĚ, der ein skal pressast til √•
sysle med noko som ikkje n√łdvendigvis er riktig for ein der og d√• (og som ikkje n√łdvendigvis dekker eit
reelt behov i samfunnet utover at syslinga er tinga av staten). Eventuelt gjeld ei ‚Äúbehovspr√łving‚ÄĚ,
der ein byr√•krat - som sj√łlv mottek meir enn sin br√łkdel av statens inntekter - leikar overformyndar
og skal bestemme om du har rett til √• fors√łrge deg eller om du skal g√• til grunne.

√Ö ha lav sosio√łkonomisk status er √• verte kollektivt undergrava, og ein ender lettare opp med
depresjon, kronisk stress og medf√łlgande inflammasjon (og eventuelt sjukdomar), og ein har st√łrre
sjanse til å ty til rusmisbruk eller kriminalitet. NAV-systemet er gjerne ei ekstra belastning og
brennmerking; ‚Äúarbeidslinja‚ÄĚ og ‚Äúbehovspr√łving‚ÄĚ medf√łrer √łkonomisk usikkerhet og kronisk stress.
Dessutan er staten er ein politisk maktkonsentrasjon, og det strider mot idéen om uttrykkingsfrihet at
ein mellommann i staten skal d√łmme kven som skal kunne f√łlge sitt eige samvit, og kunne dekke sine
reelle, ektef√łlte behov.

Igjen, kun eg kan kjenne og reflektere mine eigne behov. Om ein politikar/byråkrat skal rå over min
br√łkdel av verdien av grunnrenta, so vil desse midlane sl√łsast vekk p√• t.d. subsidiar til utenlandske
vindm√łlleinvestorar, p√• amerikanske jagarfly som kan bombe i hel mennesker og infrastruktur i Libya,
p√• eit Munch-museum eg aldri kjem til √• bes√łke, eller p√• NAV-byr√•kratar som f√•r det tredobbelte av
sin br√łkdel av grunnrenta for √• leike overformyndarar.

Frå systemteori veit vi at ein maktkonsentrasjon har tendens til å reflektere sine eigne interesser.
For at min br√łkdel av verdien av norsk natur reelt skal tilh√łyre meg og komme meg til gode, so m√• eg
faktisk r√• over desse midlane sj√łlv og kunne reflektere mine eigne behov med dei.

Kva er ein n√łktern storleik p√• ei grunninntekt?
For √• innf√łre ei grunninntekt i dagens system, so m√• det v√¶re rom for det i statsbudsjettet. Over
argumenterte eg for at den √•rlege br√łkdelen av statens inntekter som naturleg (eller forsvarleg)
tilh√łyrer alle nordmenn er respektive 240.000 NOK. Eg vil vidare vise at det √• direkte overf√łre
halvparten av dette bel√łpet (120.000 NOK) til kvar nordmann lar seg gjere utan problem.

Ein må med ein gang gjere merksam på at over halvparten av nordmenn allereie mottar rundt
120.000 NOK eller meir i overf√łring fr√• staten gjennom anten alderstrygd, barnetrygd, sosial trygd,
offentleg l√łnn, eller indirekte gjennom eit privat selskap med statleg eigarskap eller arbeidsgjevar.
Og det er ikkje hensiktsmessig eller rasjonelt å skulle dele ut ei vilkårslaus grunninntekt på toppen av
dagens overf√łringar ‚Äď i den grad folk allereie mottar inntekt fr√• staten so kan denne reduserast
tilsvarande grunninntekta. Ein offentleg ansatt med 520.000 NOK i l√łnn, vil slik ha 120.000 NOK i
grunninntekt og f√• l√łnna reduserast til 420.000 NOK. Ein pensjonist med 320.000 NOK i pensjon vil
f√• 120.000 NOK utbetalt i form av grunninntekta. Foreldre treng ikkje s√łke om barnetrygd, fordi
barnet deira vil ha ei grunninntekt. Ein student treng ikkje s√łke om studiel√•n, fordi han eller ho vil
ha ei grunninntekt. Ein kunstnar, forfattar eller idrettsut√łvar treng ikkje s√łke om eit usikkert stipend,
fordi han eller ho vil ha ei grunninntekt. Ein person utan fast inntekt treng ikkje å audmjukast eller
undergravast med ei usikker ¬ębehovspr√łving¬Ľ, fordi han eller ho vil ha ei grunninntekt. Uavhengige
journalistar eller gr√ľnderar treng ikkje tigge om ei usikker st√łtte, fordi dei har moglegheit til √• leve
n√łkternt p√• ei vilk√•rslaus grunninntekt.

Dei som i dagens system vil f√• ei st√łrre overf√łring gjennom ei grunninntekt er dei med lav eller inga
inntekt, eller dei med private l√łnningar, og dette gjeld mindre enn 2 millionar nordmenn. Dei fleste
av dei kanskje 1,8 millionane med privat l√łnn m√• dessutan betale 50% i diverse skattar og avgifter ved
ytterlegare inntekt (alternativt vil private selskap med statleg eigar eller arbeidsgjevar redusere
l√łnnskostnadar, som indirekte vil spare staten for utgifter). Eg veit ikkje presis kor mange som st√•r
heilt utan nokon form for inntekt i Norge, men har sett estimat på 150.000 menneske. Eg vil derfor
runde av oppover og anta at om lag 200.000 menneske har svært lav eller inga inntekt. Eit enkelt
reknestykke for kva ei universal grunninntekt på 120.000 NOK vil utgjere som utgift på statsbudsjettet
vert derfor:

120.000 NOK x 2 mill. = 240 mrd. NOK (brutto utgift)
240 mrd. NOK ‚Äď (120.000 NOK x 50% x 1,8 mill.) = 132 mrd. NOK (netto utgift)

I dagens system kan derfor alle nordmenn være sikra ei vilkårslaus grunninntekt frå grunnrenta - som
dei naturleg har rett til - for berre ein brutto ekstra kostnad tilsvarande 10% av verdien av grunnrenta
og forbruksskatten. Ei n√łktern og vilk√•rslaus grunninntekt er altso ikkje ei utopisk l√łysing, men ei
enkel og gjennomf√łrleg omlegging som gjer at alle (og ikkje berre enkelte) nordmenn sj√łlve mottar
ein h√łveleg del av sin br√łkdel av verdien av grunnrenta - som dei prinsipielt har krav p√•.

Mitt personlege krav.
Eg krev √• direkte motta 120.000 NOK i grunninntekt i 2021. Dette n√łkterne bel√łpet er (ikkje meir
enn) halvparten av min br√łkdel av grunnrenta og forbruksskatten. Eg har i √•r allereie mottatt 25.161
NOK i overf√łring fr√• staten og dette kan trekkast ifr√•.

Eg p√•peikar at dette ikkje er ein s√łknad, men eit krav. Om politikarar og byr√•kratar i Kongeriket
Norge ikkje innfrir dette kravet, so vil det få konsekvensar. Likeverdige nordmenn må på lik linje ha
moglegheit til å dekke sine eigne behov gjennom verdien av grunnrenta, og det er ikkje haldbart at
enkelte i riket fortset √• gasse seg med h√łge overf√łringar til seg sj√łlve p√• bekostning av andre.

Helsing
[thormothr]
ein fri nordmann

3 Likes

En dag skal rettferdigheten seire,
En dag skal vi danse, skal vi feire… :slight_smile:

2 Likes

Oppdatering:


Etter 2,5 måneder har eg fått klart svar frå NAV at dei ikkje kan behandle kravet om ei vilkårslaus grunninntekt internt, fordi dei berre forvaltar ytingar etter folketrygdlova og sosialtjenestelova. Eg har enno ikkje fått svar på om NAV vil vidaresende kravet til Arbeids- og sosialdepartementet.

Arbeids- og sosialdepartementet (ASD) har det overordnede ansvaret for √• utforme en helhetlig politikk for arbeidsmarked, arbeidsliv, levek√•r, arbeidsrettede ytelser, sosiale st√łnader og pensjoner. Det har ogs√• ansvaret for √• koordinere arbeidet for fattigdomsbekjempelse.

Arbeids- og sosialdepartementet ‚Äď Store norske leksikon

Dette kravet er ein måte for meg å teste organisasjonen Kongeriket Norge. Mitt prinsipielle krav er enkelt:

  • Likeverdige nordmenn eig grunnrenta p√• lik linje.
  • Statens inntekter fr√• grunnrenta m√• tilfalle samtlege for √• reelt tilh√łyre samtlege.
  • Eg krev √• motta minst halvparten av min br√łkdel av grunnrenta utan vilk√•r.

Om ikkje kravet f√łrer fram, so er det aktuelt √• saks√łke staten for √• ikkje fordele statens inntekter til samtlege nordmenn - om eg vinn fram, so m√• det innf√łrast ei vilk√•rslaus grunninntekt/minsteinntekt.


Analogi:

5 personar eig 20% aksjar kvar i eit lite vannkraftverk. Vannkraftverket har eit resultat p√• 1 mill. NOK. Styret i vannkraftverket bestemmer at det kun skal gjevast utbytte til 3 av aksjon√¶rane. 2 av aksjon√¶rane f√•r null i utbytte. Dei forulempa legger inn klage, men f√•r som svar at styret meiner at dei ikkje har behov for utbytte. Styret f√•r st√łtte for fordelinga fr√• dei 3 aksjon√¶rane som mottar utbytte.

Utbytte
Aksjonær 1 (20%): 333.333 NOK
Aksjonær 2 (20%): 333.333 NOK
Aksjonær 3 (20%): 333.333 NOK
Aksjonær 4 (20%): 0 NOK
Aksjonær 5 (20%): 0 NOK

Aksjon√¶rar 4 & 5 har her ein juridisk rett til likt utbytte som dei andre, og feilen er s√• grov at dei truleg berre kan anmelde saka utan √• saks√łke (?).

Men n√•r det gjelder verdien av norske naturressursar, so eksisterer det ei √•ndssvak oppfatning blant dei fleste nordmenn at statens inntekter tilh√łyrer gruppa ‚Äúoffentleg l√łnna/trygda og subsidierte selskap‚ÄĚ. Det er ein del av mitt opplysningsprosjekt √• f√• fram at ‚Äús√¶rtilskudd for enkelte‚ÄĚ er ei korrupt og urettferdig fordeling av fellesskapets inntekter.